مجله اینترنتی اسرار نامه سبزوار

عمومی   /   2 آذر 1390   /   کد مطلب: 67   /   بازدید: 1713   /   نظرات: 1

در همین چهاردیواری

از آن زمان که کودکیم را لای دستمال،زیر درخت آلبالو گم کردم

تمام خاطراتم را تکه ،تکه کردم تا از تقید بازی هفت سنگ رهاشوم

تا شمارش فصل ها و ماه ها را بیاموزم

تا دیگر دستی مراقب گام هایم نباشد

اما نمی دانستم از آن زندگی ساده و کوچه های خاکی به ازدحام خیابان ها و بوق های معنادارو چشم های بی معنا خواهم رسید.

نفرین به تو و به همه ی گریه های شبانه ای که قافیه قافیه دلتنگی را برایم جاودانه کرد

کدخبر:9832


نظر شما؟
نام:
ايميل:
وب:
عدد روبرو:


یک خواننده یا شاید بیننده!!
0 مخالف 0 موافق
آفرین خیلی زیبا بود...
مخصوصاً سطر اول
3 آذر 1390 - ساعت 12:03

• عملکرد اسرارنامه را چگونه ارزیابی می کنید؟








تبليغات